เงาหลอน

บางครั้งผมรู้สึกว่าผมไม่ได้อยู่บ้านคนเดียว

ทั้งๆ ที่เวลานั้นทั้งบ้านมีแต่ผม แล้วใครกันล่ะที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้อยู่ในบ้านเพียงคนเดียว

ผมอาศัยอยู่บ้านหลังนี้มาประมาณ 4 ปีกว่า บ้านของผมหลังนี้ตั้งอยู่ในจังหวัดปทุมธานี ผมย้ายมาจากจังหวัดสุพรรณบุรี เพราะผมต้องมาเรียนระดับปริญญาตรีที่กรุงเทพฯ

ในตอนปี1-2 ผมอยู่กับพี่ชายและเพื่อนพี่

บ้านหลังนี้ คึกครื้นไปด้วยเสียงของชายหนุ่มมากมาย แต่ช่วงตอนที่ผมเรียนอยู่ชั้นปี 3 เพื่อนพี่ได้ย้ายไปอยู่ที่ต่างจังหวัด และไม่นานพี่ผมก็ได้งานใหม่ย้ายไปทำที่จังหวัดสระบุรี จะกลับบ้านมาเฉพาะวันหยุดเสาร์และอาทิตย์เท่านั้น

เรื่องหลอนชวนขนหัวลุกก็ได้เริ่มขึ้นในคืนหนึ่ง

ผมนั่งพิมพ์งานอยู่ชั้นล่างของบ้าน โต๊ะคอมพิวเตอร์ถูกตั้งติดกับผนังบ้าน เมื่อมองไปด้านซ้ายมือก็เห็นบันไดขั้นชั้นสอง ด้านขวามือติดหน้าต่าง ช่วงนั้นน่าจะเป็นเวลาตี 1 กว่าๆ

ผมพิมพ์งานใกล้เสร็จแล้ว รู้สึกง่วงนอนหนังตาหย่อนเต็มที่แต่ผมก็ต้องตาสว่างขึ้นมา

เมื่อผมรู้สึกว่ามีใครกำลังยืนอยู่ตรงบันไดแล้วจ้องมองมาที่ผม

ผมรู้สึกได้ถึงเงานั้น แต่พอผมหันไปกลับไม่พบสิ่งใดเลย นอกจากรูปที่แขวนอยู่ตรงฝาผนังในใจผมคิดว่าคงจะตาฝาดหรือไม่ก็ง่วงนอนจนเกินไป เลยไม่ได้คิดอะไร

แต่เงานั้นก็ยังคงมาให้เจอแบบไม่เต็มตาอยู่หลายคืน

จนผมรู้สึกชินกับสิ่งที่ผมพบเห็นแล้ว และแล้วคืนที่ผมไม่คาดคิดก็มาถึง ผมจำได้ดีว่าคืนนั้นเป็นคืนวันศุกร์ วันศุกร์ที่แสนจะหลอนอยู่ในประสาทความทรงจำของผม ผมนั่งเล่นเกมจนประมาณ 5 ทุ่มครึ่ง

เงาร่างคนที่ผมไม่รู้จักก็ยังมาปรากฏให้เห็นแบบไม่เต็มตา

ด้วยความชินของผม ผมก็ไม่ได้หันไปมอง แต่เงานั้นกลับคืบคลานลงมาจากบันได โดยที่ผมรู้สึกตัวได้คล้ายกับมนต์สะกดให้ผมต้องหันไปมอง

อาการขนหัวลุกของผมกำลังจะเริ่มขึ้น

ผมตัดสินใจหันไปมอง สองตาที่ผมเห็น เป็นเงาลางๆ ของผู้ชายตัวท้วมๆ กำลังเดินลงบันได และค่อยๆ หายลับไปกับตาผม

ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมพบเห็นคืออะไร เป็นเงาของใคร หรือเป็นสิ่งที่หลายๆ คนให้คำนิยามว่าผีหรือเปล่า แต่ผมก็ไม่เคยลืมเงาหลอนๆ ที่ทำให้ผมกลัวตลอดเวลาที่ผมนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เลย

เงานั้นคอยมาหลอกหลอนอยู่เสมอ

จนผมทนไม่ได้เลยเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้พี่ผมฟัง พี่ผมถึงกับตกใจกับคำที่ผมเล่าให้ฟังว่าเห็นเงาผู้ชายร่างท้วมๆ เพราะพี่ผมก็ฝันเห็นผู้ชายที่มีลักษณะเดียวกับเงาที่ผมเห็นอยู่เป็นประจำ ว่ามาขอที่พักบ้าง มาขออาหารกินบ้าง

แต่พี่ผมก็ไม่ได้คิดอะไร จนผมนำเรื่องนี้มาเล่าให้ฟัง

ผมและพี่เลยตกลงกัน

ว่าจะทำบุญตักบาตรอุทิศส่วนกุศลนั้นไปให้เงาของคนที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อนและค่อยไปเข้าฝันพี่ผมเสมอ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาผมก็ไม่เคยเจออีกเลย